Stablecoiny dostały jednocześnie zasady w USA, UE i Wielkiej Brytanii

Stablecoin to cyfrowy token, który ma być zawsze wart dokładnie jednego dolara, jedno euro albo jednego funta. Przez większość swojej krótkiej historii stablecoiny funkcjonowały w dziwnym miejscu: przesyłano nimi setki miliardów dolarów, ale bez jasnych zasad, kto może je emitować, co musi je zabezpieczać i co się stanie, jeśli wszyscy posiadacze jednocześnie zechcą odzyskać pieniądze.

Tej jesieni zmieniło się to zaskakująco szybko. W ciągu kilku tygodni regulatorzy w Stanach Zjednoczonych, Unii Europejskiej i Wielkiej Brytanii podjęli konkretne kroki. Każdy wybrał inaczej, a banki zaczęły wchodzić na ten rynek z kilku kierunków naraz.

To historia z serii Foreshock, bo większość ludzi jeszcze niczego nie zauważy. Prawdziwe codzienne płatności stablecoinami to wciąż mały ułamek całości. Ale gdy zasady, licencje i duże banki pojawiają się w tym samym sezonie, kształtuje się obraz płatności na następną dekadę.

Stany Zjednoczone: licencja z twardym terminem

USA mają już federalną ustawę o stablecoinach, znaną jako GENIUS Act. W tym roku regulatorzy zaczęli uzupełniać szczegóły.

21 października Office of the Comptroller of the Currency (OCC), który nadzoruje banki krajowe, wydał pierwszą ostateczną regulację do ustawy. Wchodzi ona w życie 18 stycznia 2027 r., tego samego dnia co sama ustawa. Według kancelarii WilmerHale ostateczna wersja jest wyraźnie łagodniejsza niż projekt z marca:

• minimalny udział rezerw dostępnych każdego dnia obniżono z 10% do 5%;
• usunięto kilka innych limitów płynności i terminów zapadalności;
• emitenci nadal muszą wypłacać posiadaczom pieniądze w ciągu dwóch dni roboczych, ale zamiast automatycznego siedmiodniowego przedłużenia w kryzysie muszą powiadomić OCC, gdy w ciągu jednego dnia wykupy przekroczą 10% ich tokenów;
• dodano testy warunków skrajnych i bufory rezerw.

Jeden szczegół tworzy prawdziwą presję czasu: istniejący emitenci nie mają okresu przejściowego. Każdy emitent musi złożyć wniosek w nowym systemie. Odroczenia do roku przewidziano tylko dla wniosków złożonych przed 18 stycznia 2027 r., a pod koniec października sam formularz wniosku nie był jeszcze opublikowany. Bank centralny USA, Rezerwa Federalna, zaproponował własne zasady we wrześniu, a uwagi można zgłaszać do 30 listopada 2026 r.

Unia Europejska: tokeny bez licencji znikają z półek

Europa wybrała inną drogę. Jej prawo dotyczące kryptoaktywów, MiCA, już wymaga zezwolenia dla emitentów stablecoinów. Nowy krok dotyczy tego, gdzie można tymi tokenami handlować.

8 października unijny urząd nadzoru rynków papierów wartościowych, ESMA, opublikował opinię wzywającą platformy kryptowalutowe licencjonowane na podstawie MiCA do zaprzestania usług w stablecoinach, których emitenci nie mają zezwolenia w UE. Platformy mają około trzech miesięcy, mniej więcej do 8 stycznia 2027 r., na wygaszenie tych usług; w tym czasie dozwolone są tylko ograniczone usługi, takie jak wymiana i wypłata. Prasa branżowa wskazuje USDT, największy stablecoin na świecie, jako główny dotknięty token, podczas gdy USDC i EURC firmy Circle mają zezwolenie.

Zamiast czegokolwiek wprost zakazywać, UE wykorzystuje dostęp do swojego rynku jako dźwignię. To sprzyja emitentom, którzy przeszli proces licencyjny, i otwiera okno, w którym europejskie platformy muszą przestawić swoją płynność. Jedno z ryzyk polega na tym, że część użytkowników po prostu przeniesie się na giełdy spoza UE.

Europejskie banki budują własny token w euro

Najbardziej uderzającym europejskim sygnałem jest Qivalis, firma z Amsterdamu założona we wrześniu 2025 r. przez grupę banków w celu emisji stablecoina w euro. W maju 2026 r. urosła z 12 do 37 banków członkowskich z 15 krajów, w tym ABN AMRO, Rabobanku, Nordei, Intesa Sanpaolo, BPCE, Erste Group, Banku Pekao i Raiffeisen Bank International.

Około 14 października Qivalis otrzymał zezwolenie na działalność instytucji pieniądza elektronicznego od De Nederlandsche Bank, holenderskiego banku centralnego. Przed emisją tokenów musi jeszcze spełnić pozostałe wymogi MiCA i opublikować white paper; emisji spodziewa się teraz „w nadchodzących miesiącach”.

Dwie liczby wyjaśniają, dlaczego europejskim bankom na tym zależy. Według Qivalis tokeny denominowane w euro to tylko około 0,2% światowego obiegu stablecoinów; prawie wszystko jest w dolarach. A łączna podaż stablecoinów wynosi około 288 mld dolarów według serwisu danych rwa.xyz na koniec października. Jeśli cyfrowy pieniądz stanie się powszechnym sposobem rozliczania płatności, europejskie banki nie chcą, by był niemal całkowicie oparty na dolarze.

Wyzwaniem jest dystrybucja. Qivalis sprzedaje za pośrednictwem banków, giełd i firm płatniczych, a nie bezpośrednio klientom indywidualnym, więc każdy bank członkowski musi najpierw wbudować go we własne aplikacje i systemy, zanim zobaczą go zwykli klienci.

Wielka Brytania: stablecoiny do codziennych płatności, przy niskich marżach

W czerwcu Bank Anglii opublikował ostateczne podejście do „systemowych” stablecoinów w funtach, czyli takich, które są na tyle duże, by mieć znaczenie dla systemu finansowego. Wcześniejsza propozycja ograniczała to, ile może mieć jedna osoba, do 20 000 funtów. Wersja ostateczna rezygnuje z limitów indywidualnych i zamiast tego ogranicza łączną emisję, początkowo do 40 mld funtów na jeden stablecoin.

To sprawia, że stablecoiny w funtach są znacznie bardziej praktyczne w codziennych płatnościach. Ale zasady zabezpieczenia utrzymują niskie marże. W normalnych warunkach 70% rezerw może być w krótkoterminowych obligacjach skarbowych, ale 30% trzeba trzymać jako nieoprocentowane depozyty w Banku Anglii. To sprzyja emitentom z innymi źródłami dochodu, takim jak banki i duże fintechy. Financial Conduct Authority opublikowała pod koniec czerwca własne ostateczne zasady dotyczące kryptoaktywów, w tym obowiązek wypłaty posiadaczom wartości nominalnej do końca następnego dnia roboczego.

Druga droga banków: tokeny depozytowe

Nie każdy bank chce stablecoina. Niektóre wolą zamieniać zwykłe depozyty w tokeny.

19 października Kinexys, jednostka blockchainowa JPMorgan, wprowadził swój dolarowy token depozytowy JPMD do głównej sieci Ethereum dla klientów instytucjonalnych, po starcie w sieci Base w listopadzie 2025 r. JPMorgan podaje, że Kinexys przetworzył łącznie ponad 4 bln dolarów, około 7 mld dziennie. W USA pięć banków regionalnych ogłosiło w lutym wspólną sieć tokenizowanych depozytów z firmą Cari, która ma być dostępna dla klientów w czwartym kwartale 2026 r.

Tymczasem 21 września Europejski Bank Centralny uruchomił Pontes. System łączy platformy obrotu oparte na blockchainie z istniejącym systemem płatności EBC, dzięki czemu banki mogą rozliczać transakcje tokenizowane w pieniądzu banku centralnego. Cyfrowe euro dla klientów indywidualnych jest natomiast wciąż przedmiotem negocjacji między instytucjami UE; pilotaż zaplanowano na 2027 r., a emisja jest możliwa około 2029 r.

Mamy więc teraz trzy rodzaje cyfrowego pieniądza do dużych transakcji: prywatne stablecoiny, bankowe tokeny depozytowe i rozliczenia w pieniądzu banku centralnego. Każdy działa osobno. Wciąż brakuje mostu między nimi, czyli sposobu na płynne przenoszenie wartości z tokena jednego banku do tokena innego albo z tokena depozytowego do stablecoina.

Ile się tego naprawdę używa?

Mniej, niż sugerują nagłówki. McKinsey i Artemis oszacowały, że w 2025 r. stablecoiny przeniosły na blockchainach ponad 35 bln dolarów, ale tylko około 380–390 mld z tej kwoty, mniej więcej 1%, to były realne płatności. Większość z nich stanowiły przelewy między firmami, a dalej wypłaty wynagrodzeń i pieniądze wysyłane do domu przez pracowników migrujących. Reszta to handel i transfery wewnętrzne.

Są obszary szybkiego wzrostu. Visa podała we wrześniu, że jej rozliczenia w stablecoinach przekraczają tempo 20 mld dolarów rocznie, ponad piętnastokrotnie więcej niż rok wcześniej. Nowe pieniądze płyną do firm płatniczych, które w tle korzystają ze stablecoinów, takich jak PhotonPay, który pod koniec października pozyskał 40 mln dolarów, oraz Noah, z łącznym finansowaniem 38 mln dolarów.

Uwaga o Węgrzech

Węgry miały nietypowy rok. Krajowy przepis wymagający dodatkowego kroku weryfikacji, obowiązujący od lipca 2025 r., sprawił, że Revolut, eToro i inni ograniczyli usługi kryptowalutowe dla węgierskich klientów. W lipcu 2026 r. bank centralny, MNB, przyznał pierwszą licencję MiCA firmie z siedzibą na Węgrzech, CoinCash, a parlament przegłosował zniesienie dodatkowego wymogu. Węgry wracają do standardowego europejskiego reżimu. Wśród członków Qivalis nie ma żadnego węgierskiego banku.

Co może pójść nie tak?

• Płatności mogą pozostać na marginesie. Przy około 1% przepływów realne użycie może rosnąć powoli, niezależnie od zasad.
• Podaż nie tylko rośnie. Łączna podaż stablecoinów spadła o około 2% w ciągu 30 dni do końca października.
• Licencja w euro nie gwarantuje popytu wobec ogromnej płynności tokenów dolarowych.
• Europejska presja przez dostęp do rynku może wypchnąć użytkowników poza UE zamiast skierować ich ku autoryzowanym tokenom.
• Amerykańskie terminy mogą się przesunąć. Kilka elementów, w tym ostateczna regulacja Fed i zasady dla emitentów zagranicznych, wciąż pozostaje otwartych.

Na co uważać dalej

• 30 listopada 2026 r.: koniec zgłaszania uwag do propozycji Rezerwy Federalnej w sprawie stablecoinów.
• Około 8 stycznia 2027 r.: koniec trzymiesięcznego okresu wygaszania wyznaczonego przez ESMA dla nieautoryzowanych stablecoinów na platformach w UE.
• 18 stycznia 2027 r.: wchodzą w życie amerykańska ustawa o stablecoinach i regulacja OCC, bez okresu przejściowego.
• White paper i pierwsza emisja Qivalis oraz to, które banki jako pierwsze wbudują go w swoje aplikacje.
• Pierwszy most między tokenami depozytowymi a stablecoinami różnych banków, brakujący element nowego systemu.

Zasady cyfrowego pieniądza były kiedyś sprawą entuzjastów kryptowalut. Tej jesieni stały się sprawą banków centralnych i największych banków Europy i Ameryki, a to zwykle moment, w którym technologia przestaje być eksperymentem.